Πριν από κάποια χρόνια, ένα Σουηδός γεωφυσικός είχε πει σε ένα συνέδριο: «αν ήξεραν πού κοιμούνται οι Έλληνες, θα είχαν χάσει τον ύπνο τους». Το γεωλογικό υπέδαφος της Ελλάδος, στο οποίο αποθέτουμε ελπίδες μιας «καλύτερης ζωής», είναι αυτό που μας έφερε κατά βάση ως εδώ. Και αν κάποιος νομίζει πως βρίσκοντας πετρέλαιο μπορούμε να γίνουμε Ντουμπάι, καλύτερα να το ξεχάσει. Αυτό συνέβη μια φορά, στην αρχή της δημιουργίας του «πόλεμου του πετρελαίου», όταν δημιουργήθηκε ο ΟΠΕΚ και κέρδισε μια πρώτη νίκη, αλλά όχι τον πόλεμο διότι τελικά αλώθηκε. Ας δούμε λοιπόν τα πράγματα απο μια πιο ψύχραιμη και λιγότερο ιδεαλιστική σκοπιά.
Ως προς τους πόρους, η Ελλάδα ποτέ δεν ξέφυγε της μοίρας να είναι παροχέας. Πνευματικός κάποτε των λαών και κατόπιν υλιστικός. Αλουμίνιο, βωξίτης, και γενικώς όλα τα μεταλλεύματα αυτού του τόπου αναλώνονται ως πρώτη ύλη αδιαμόρφωτα από το εξωτερικό. Η Ελλάδα παρότι είχε τις πρώτες ύλες για να φτιάξει ατσάλι, ούτε αυτό δεν μπόρεσε. Η γη αυτή αποτελεί «νταμάρι», και τόπο μετάγγισης δομικών υλικών προς την Ευρώπη κι εξ αυτής στη Δύση και αλλού. ...